پاسخ منفی پنج ثانیه‌ای: لطف‌های کوچک، دام‌های بزرگ!

یک نفر از شما درخواست یک لطف کوچک کرده است. چقدر پیش می‌آید که بدون ذره‌ای تامل بله بگویید؟ چقدر پیش می‌آید که جواب رد بدهید؟ چقدر پیش می‌آید که بعداً به خاطر آن بله خودتان را سرزنش کنید و چقدر پیش می‌آید که از نه گفتن پشیمان شوید؟

وقتی که چند سال قبل آمار خودم را در پاسخ به این سوال‌ها جمع می‌زدم، متوجه شدم که خیلی زیاد پیش می‌آید که پاسخی مثبت بدهم. کارهای کوچکی که غالباً هم زمان بیشتری از تصور اولیه‌ام صرف آنها می‌کردم، ولی آخر به نتایجی می رسیدم که به شکلی محسوس، کم‌فایده‌تر از انتظارم بود. نیّتم این بود که به طرف مقابلم لطفی کرده باشم اما دست آخر به خودم لطمه می‌زدم.

 این “مرضِ راضی کردن” از کجا می‌آید؟

در دهه پنجاه میلادی زیست‌شناسان سعی کردند تا متوجه شوند که چرا حیواناتی که حتی باهم رابطه خونی ندارند با یکدیگر همکاری می‌کنند. مثلاً چرا شامپانزه ها گوشت خود را با شامپانزه‌های دیگر قسمت می کنند؟

وقتی صحبت از حیواناتی باشد که باهم رابطه خونی دارند پاسخ مشخص است: بخش زیادی از ژن‌هایشان با هم مشترک است. این تعامل به حفظ این خزانه‌ی ژنی مشترک کمک می‌کند، حتی اگر به آن معنی باشد که برخی افرادِ خاص متضرر شوند، حتی اگر به معنی از دست رفتن جان‌شان باشد. اما چرا حیواناتی که با یکدیگر رابطه خونی ندارند باید این ریسک را بپذیرند؟

جواب آن در ریاضیات و به طور مشخص در نظریه‌ی بازی‌ها نهفته است.

 استراتژی معامله به مثل

رابرت اکسلراد، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، اسم “معامله به مثل” را روی آن گذاشته است. یک استراتژی ساده که از چنین دستورالعمل هایی تشکیل شده است: در ابتدا با حریفت همکاری کن، بعد در ادامه‌ی بازی رفتار حریفت را تقلید کن. پس اگر بعد از اولین حرکتم، حریفم با من همکاری کند، من هم همکاری خواهم کرد. اما اگر حریف همکاری نکند و از من سوء استفاده کند دیگر با او همکاری نخواهم کرد.

عمل متقابل فقط در بین حیواناتی رخ می‌دهد که دارای حافظه بلندمدت هستند. یک شامپانزه تنها در صورتی می‌تواند با موفقیت این استراتژی را به کار بگیرد که بتواند به خاطر بیاورد آیا یک عضو دیگر گروه قبلاً با او غذایش را قسمت کرده یا نه. تنها معدودی از گونه‌های بسیار پیشرفته‌ی جانوری هستند که قابلیت به خاطرسپاری دارند. البته این تفکر استراتژیک در شامپانزه‌ها به صورت خودآگاه نیست بلکه تکامل، این رفتار را در آنها نهادینه کرده است. از آنجا که ما انسان‌ها صرفاً یک گونه‌ی بسیار پیشرفته از حیوانات هستیم، این میل به عمل متقابل در ما هم وجود دارد.

استراتژی معامله به مثل، همان چیزی است که اقتصاد جهانی را سرپا نگه داشته است. ما هر روز با ده‌ها نفر که با آنها نسبتی نداریم و خیلی‌هایشان آن طرف دنیا هستند همکاری می‌کنیم و از این کار سود زیادی برده ایم.

 اما مراقب باشید!

عمل متقابل، خطرات بالقوه خودش را دارد. اگر کسی کار خوبی در حق‌تان بکند، احساس وظیفه می‌کنید که مثلاً با انجام یک لطف در حقش آن را جبران کنید. به این ترتیب شما اجازه می دهید که زمام‌تان دست دیگران بیفتد. به علاوه، یک خطر دیگر و بسیار بزرگتر در کمین شماست: استراتژی معامله به مثل با اولین حرکت شروع می شود؛ با یک اعتماد بدون پیش زمینه یک بله‌ی خودجوش در همان گام اول.

از قضا در بسیاری از موارد این دقیقا همان چیزی است که بعدها حسرتش را می‌خوریم. به محض اینکه این بله‌ی خودجوش از دهان ما بیرون می‌پرد، عادت داریم که برایش توجیه بتراشیم. سعی می‌کنیم دلایل محکمی برای انجام دادن آن کار پیدا کنیم، ولی به زمانی که برای انجام آن نیاز داریم بی‌توجه هستیم. ما برای دلیل‌های‌مان بیشتر از زمان ارزش قائل‌ایم و این یک خطا در فرایند استدلال است؛ چرا که تعداد دلایل نامحدود است ولی زمان، بی‌تردید محدودیت دارد.

 نتیجه‌گیری

از زمانی که متوجه شدم این موافقت خودجوش، یک واکنش ریشه‌دار زیستی است، از پاسخ منفی ۵ ثانیه‌ای “چارلی مانگر” به عنوان یک ضد تاکتیک استفاده کرده‌ام: “اگر در ۹۰ درصد موارد هم نه بگویید، چیز زیادی را از دست نداده‌اید.” اگر کسی از من درخواست لطفی بکند قبل از اینکه تصمیم خود را بگیرم، دقیقا ۵ ثانیه روی آن تامل می‌کنم و اکثراً جوابم منفی است. ترجیح می‌دهم که به طور منظم بیشتر درخواست‌ها را رد کنم و محبوبیتم را به خطر بیندازم تا اینکه روش معکوس را در پیش بگیرم.

دو هزار سال قبل، سنکا، فیلسوف رومی نوشت: “همه آنهایی که شما را به خودشان فرا‌می‌خوانند، شما را از خودتان باز می دارند!” پس به پاسخ منفی ۵ ثانیه‌ای یک فرصت آزمایشی بدهید. این یکی از بهترین قاعده‌های سرانگشتی برای زندگی خوب است.

هنر خوب زندگی کردن –  رولف دوبلی

در این سایت انواع پرسشنامه های آماری و مبانی نظری و پژوهشی متغیر ها (فصل دوم) ارائه می شود. جهت دسترسی به آن ها روی لینک  های زیر کلیک نمائید.

برای مشاهده لیست همه ی  پرسشنامه های استاندارد لطفا همین جا روی پرسشنامه استاندارد  کلیک فرمایید.

برای مشاهده لیست مبانی نظری و پژوهشی متغیر ها (فصل دوم)  لطفا همین جا کلیک فرمایید.

داده های آماری شما را با قیمت مناسب و با نرم افزارهای آماری زیر  انجام می دهیم.

رم افزار های کمی: SPSS- PLS – Amos

نرم افزار کیفی: Maxquda

تعیین حجم نمونه با:Spss samplepower

روش های تماس:

Mobile : 09102194672

Telegram: @abazizi

E-mail: abazizi1392@gmail.com

🔴
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻭﻟﻔﮕﺎﻧﮓ ﭘﺎﻭﻟﯽ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺟﺎﯾﺰﻩ ﻧﻮﺑﻞ ﻓﯿﺰﯾﮏ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۹۴۵
ﭘﺎﻭﻟﯽمیگوید: ﻫﯿﭻ ﺩﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻋﺪﺩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﺍﻣﯽ ﯾﮑﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﭘﺎﻭﻟﯽ ﻣﺜﺎﻟﯽ میزند و میگوید: ﺳﯿﺒﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ ﻫﺎ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﻓﻘﻂ ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏمیکنیم! ﻓﺮﺽ ﮐﻨﯿﺪ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﻢ “ﺍﺭﯾﮏ ….”. ﻋﺪﺩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﺍﻣﯽ ﺍﺭﯾﮏ ﻋﺪﺩﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﻢ، ﻓﺮﺽ ﮐﻨﯿﺪ ﺁﻥ ﻋﺪﺩ ﺑﺰﺭﮒ 23 ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺎﻭﻟﯽ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﯿﭻ ﺳﯿﺐ ﺩﯾﮕﺮﯼ، ﺑﻠﮑﻪ ﻫﯿﭻ ﺷﯿﺌﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﺶ ﻋﺪﺩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﺍﻣﯽ ﺁﻥ 23 ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﯽ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ ﻭ ﺳﯿﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﻕ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﻡ، ﺍﺯ ﺍﺻﻄﮑﺎﮎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺣﺎﺻﻞ میشود ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﻋﺪﺩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﺍﻣﯽ ﺍﺭﯾﮏ ﺭﺍ ﺍﺭﺗﻘﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺜﻼ 26 میرساند ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﻋﺪﺩ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﺍﻣﯽ 26 ﺑﻮﺩﻩ ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺗﻐﯿﯿﺮ میشود!

ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﻆ ﺗﻮﺍﺯﻥ ﺧﻮﺩ، ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﺭﺍﯾﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ میدهد. ﭘﺎﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺎﯾﺰﻩ ﻧﻮﺑﻞ ﻓﯿﺰﯾﮏ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯽ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺍﺭﺗﻌﺎﺵ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﺲ ﻫﺮ ﺷﯿﺌﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﺟﺪ ﺍﺭﺗﻌﺎﺵ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
👈👈ﻭ ﺍﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﯿﺮﯼ:
ﻭﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﺳﯿﺐ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺍﺻﻄﮑﺎﮎ ﮐﻮﭼﮏ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ میگیرم ﻭ میبوسم ﻭ ﯾﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺭﺍ میبخشم…
ﻭ ﯾﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﻡ ﻧﺎﺳﺰﺍ میگویم ﻭ ﯾﺎ حتی ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ…
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺯﻧﺠﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ میدهم!
ﻫﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ میگذرد، ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺮﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﻌﺎﺵ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺗﻐﯿﯿﺮ میکند! ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻣﺮﺍ ﻏﻤﮕﯿﻦ میکند ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ و من تبدیل به غم میشوم. ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ، ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﯽ ﻣﻬﺮﯼ ﺩﯾﺪﯾﺪ، ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺸﻮﯾﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﯾﮕﺮ را صد در صد ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺩﻳﺪ…
ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻋﻠﻢ ﺑﺮ ﺁﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﻓﻼﺳﻔﻪ ﻣﻬﺮ ﺗﺄﯾﯿﺪ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻓﻼﺳﻔﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻃﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ برمیگردد. ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺎﺯ ﭘﺲ ﮔﯿﺮﯾﺪ.. خوبی کنید تا خوبی ببینید! ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺮﻩ ﯼ ﮐﯿﻬﺎﻥ ﻫﯿﭻ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯽ ﺩﻟﯿﻞ ﻭ ﺑﯽ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﯿﺴﺖ. ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﻢ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯿﻢ. ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺑﯿﺮﻭﻧﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﻭﺻﻒ ﻧﺎﺷﺪﻧﯽ ﺑﺪﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
یعنی ازهردست که بدهی ازدست دیگرخواهی گرفت پس محبت و دانش را به اشتراک بگذاریم.
♥️🌹لحظه لحظه هاى زندگيتون سرشار از عشق و انرژى

کتاب جادوی انضباط شخصی (خلاصه کتاب)

جادوی انصباط شخصی یا همان معجزه انضباط فردی کتابی است که در زمینه نظم و برنامه داشتن برای زندگی است فاصله شما با هدف تان ایجاد یک نظم است که از یکی از بهترین اساتید موفقیت یعنی برایان تریسی آن را می آموزید.

انضباط شخصی یعنی غلبه بر ضعف و کنترل احساسات .داشتن اراده در انجام کارهایی که انجامشون سخته ولی میدونید درستن و باید خودتونو مجبور به انجامشون کنید.

افراد موفق، آینده نگرند در کوتاه مدت و زمان حال آینده رو میسازن.اونا شب ها با رویاهاشون میخوابن و صبحای زود با نقشه هاشون بیدار میشن و سخت تلاش میکنن.

قربانی کردن حیاتی است و قربانی کردن یعنی داشتن نظم و انضباط شخصی.میتونید در لذت های خودتون تاخیر بیندازید تا در دراز مدت لذت های بالاتری رو داشته باشید.تفاوت افراد موفق با افراد عادی (عموم جامعه) اینه که افراد موفق اول کاری رو که لازمه و میدونن درسته رو انجام میدن اونا کارای سخت و ضروری رو اول انجام میدن بعد از پاداش خودشون نهایت لذت رو میبرن.

حال به این 9 قانون مهم می پردازیم. (توجه خواهشاً فقط نخوانید عمل کنید!)

در ادامه بخوانید: ادامه‌ی خواندن→

کتاب صوتی قله ها و دره ها اثر  اسپنسر جانسون

بخش بزرگی از رویدادها و پدیده هایی که ما را در میان گرفته اند و بر زندگی ما اثر می گذارند، بیرون از اراده و کنترل ما هستند . اما واکنش به آنها در اراده و کنترل ما است. بنابراین، می توان گفت که راز بزرگ موفقیت و شکست ، نیکفرجامی و بدفرجامی ، شادی و ناشادی، توسعه و عقب ماندگی ما انسانها، در چگونگی واکنش ما به عوامل بیرونی نهفته است . از سوی دیگر، مجموعه رفتارها و عملکرد ما در کار و زندگی ، از باورهایمان سرچشمه می گیرند. اگر با ارزیابی و باز ارزیابی مداوم باورهایمان بتوانیم آنها را آگاهانه بشناسیم و در راستای بهتر زیستن تغییر دهیم

رویکرد کتاب قله ها و دره ها

چگونه دوران های خوب و بد زندگی و کار را برای خود مفید و دلپذیر کنیم؟

رویکرد قله ها و دره ها چگونگی رویارویی با دوران های خوب و بد زندگی را بیان می کند.

هرچقدر شما رویکرد قله ها و دره ها را بیشتر در زندگی و کار خود مورد استفاده قرار دهید، از آرامش و موفقیت بیشتری برخوردار خواهید شد. زیرا به کارگیری این رویکرد موجب می شود تا نگاه شما به فراز و نشیب های زندگی تغییر کند و در نتیجه منطقی تر با آنها روبرو شوید.

این رویکرد سه چیز را برای شما روشن می سازد:

۱– چگونه هرچه زودتر از یک دره خارج شوید.

۲– چگونه مدت بیشتری بر فراز قله بمانید.

۳– چگونه در آینده قله های بیشتر و دره های کمتری داشته باشید.

در کتاب قله ها و دره ها چه می خوانیم؟

داستان قله ها و دره ها درباره مرد جوانی است که ناشادمانه در دره ای روزگار می گذراند، تا اینکه با پیرمردی روبرو می شود که بر فراز قله ای زندگی می کند. این آشنایی شرایط زندگی و کار او را برای همیشه تغییر می دهد. سرانجام، او در می یابد که چگونه با بکارگیری اصول ارزشمند پیرمرد و ابزارهای عملی، در دورانهای خوب و بد به آرامش و موفقیت بیشتری دست یابد.
کتاب ابتدا اشاره می کند که او هنگامی که جوان تر بود، در آن دره احساس خوشحالی می کرد. در چمنزارهایش به بازی مشغول می شد و در رودخانه اش شنا می کرد. آن دره تنها جایی بود که او می شناخت و چنین می اندیشید که همه زندگی اش را در آنجا خواهد گذراند.
اما پس از آن جوان دلتنگ می شود و نویسنده تلاش دارد که علل این ناشادمانی و کسالت جوان را روشن نماید : او همچنان که بزر گتر میشد بیشتر درمی یافت که بسیاری از چیزهایی که فکر میکرد درست است اکنون نادرست به نظر می رسند. او از اینکه پیش از این متوجه این همه چیزهای نادرست در دره نشده بود دچار شگفتی شد.

بخشی از کتاب قله ها و دره ها

در فصل پنجم کتاب قله ها و دره ها با عنوان آموختن آورده شده:

 برای اينكه قانون قله ها و دره ها برای مدت طولانی بكار آيد چه بايد كرد ؟؟

اگر بياموزيم كه چگونه بر اوقات خوب و بد زندگی مسلط باشيم ، آزرده خاطر نخواهيم شد . نحوه مديریت ما بر روزهای خوب زندگی می تواند دوام آن روزها را بالا ببرد و اوقات بد كمتری داشته باشيم ، اين امر بوسيله عقل و تدبير انجام می گيرد . غرور و خودپسندی و منیت باعث سقوط ما از قلّه ها شده و روزهای خوب زندگی دوام كمی را به همراه خواهد داشت ، چگونه ؟؟

با تغيير شرايط موجود  چه بسا منیت مانع اين تغيير در افراد می شود . ترس ها هم باعث می شود ما بمدت طولانی در درّه ها و پستی های زندگی باقی بمانيم .بهتر است نكات خوب مخفی در دره را پيدا كرده و بر آن تمركز كنيم و دره ها را به قله تبديل كرد ، چگونه ؟؟

براي رسيدن به قله های بلندتر در زندگی از تصوير ذهنی استفاده كنيم ، در اين امر از پنج حس برای ساختن تصوير ذهنی  بكار ميبريم و علاوه بر ديدن از صداها، بوها، طعم ها و هر آنچه را كه حس می كنيم در نظر می گيريم تا آن تصورات به واقعيّت تبديل شود ، اين بهترين راه بيرون آمدن از دره است . اغلب برای رسيدن به قله های بالاتر بايد از دره گذشت ، در اين مسير هر تجربه ای كه كسب می كنيم از خرد و دانش خاص خودمان است نه كس ديگر . هر كس با گذشتن از دره های مشابه تجربيات متفاوتی را كسب خواهد كرد .

حال در زیر به این کتاب باارزش گوش کنید و اگر از آن بهره گرفتید برای دیگران ارسال کنید. شاید شما هم زندگی یک را نجات دهید.! انتخاب با خودتان!

تأثیرات موسیقی بر جنبه های مختلف زندگی انسان

 

تأثیرات موسیقی بر ذهن

 

نتیجه‌گیری

برگرفته از کیهان روان

برخورداری از یک حافظه خوب همواره از دغدغه‌های افراد بوده است که می‌توان با چند راهکار ساده ظرف مدت ۱۰ روز به آن دست یافت.

انسان امروز به دلیل مشغله‌های بسیاری که دارد گاهی دچار فراموشی شده و حافظه‌اش کمرنگ می‌شود به طوری که برخی اوقات حتی چیز‌های کوچک را هم به خاطر نمی‌آورد و اگر این فراموشی‌ها ادامه یابد می‌تواند تبدیل به یک دغدغه برای افراد شود.

در ادامه چند راهکار ساده ارائه شده است که می‌تواند به شما کمک تا ظرف مدت ۱۰ روز حافظه خود را تقویت کرده و ذهنتان را تیزتر کنید.

روز اول: یادگیری سریع را امتحان کنید

یادگیری چیز جدید یک راهکار عالی برای تقویت عملکرد مغز است که آن هم روش‌های خاص خود را دارد؛ یکی از نکات اصلی یادگیری این است که مواردی را که حواس شما را پرت می‌کنند، حذف کرده و در عوض سعی کنید آنچه که از پیش در ذهن دارید، تثبیت کنید.

نباید در یادگیری حالت منفعل داشته باشید، تلاش کنید در زمینه یادگیری فعال باشید؛ برای این منظور می‌توانید با یکی از دوستان خود یادگیری را تمرین و تکرار کنید. قبل از شروع یک جلسه یادگیری، لحظاتی را به یادآوری آنچه آخرین بار آموخته اید، بپردازید.

افکار و حالت بدن شما می‌تواند در روند یادگیری تاثیرگذار باشد، بنابراین سعی کنید حالت بدن خود را تغییر داده و با یک نفس عمیق تصمیم به یک یادگیری آگاهانه بگیرید تا شاد و کنجکاو باشید.

تدریس یکی دیگر از روش‌های خوب یادگیری است، اگر می‌خواهید آنچه آموخته‌اید در ذهن و حافظه‌تان تثبیت شود، تدریس کنید.

اگر برای خود زمان شروع را در تقویم ثبت نکنید، شانس خوبی برای موفقیت در زمینه یادگیری و تقویت حافظه نخواهید داشت؛ از این رو تلاش کنید در طول روز حتی به مدت ۱۰ دقیقه زمان برای یادگیری اختصاص دهید.

نقد و تحلیل آنچه آموخته‌اید نیز بسیار موثر است، سعی کنید پس از پایان هر جلسه یادگیری، یک تحلیل سریع نسبت به آنچه آموخته‌اید داشته باشید.

روز دوم: مورچه‌های ذهن خود را بکشید

صدا‌هایی در ذهن شما وجود دارد که مدام به شما می‌گوید نمی‌توانید کاری را که روی آن تمرکز کرده‌اید، انجام دهید؛ روی آن افکار منفی خودکار متمرکز شده و دوباره با آن‌ها صحبت کنید؛ اینکه شما قبلا در انجام کاری موفق نبودید به این معنا نیست که دوباره شکست خواهید خورد.

روز سوم: سوالات خود را مطرح کنید

در مورد قدرت سؤالات غالب تأمل کنید، آن موارد منفی که شما هر روز به صورت ناخودآگاه از خودتان می‌پرسید. سوالات را مشخص کنید و به این فکر کنید که چگونه می‌توانید آن‌ها را تغییر دهید؛ مثلا به جای اینکه از خود بپرسید: “چرا هرگز نمی‌توانم این کار را انجام دهم؟ “، اینطور سوال کنید که “چگونه می‌توانم از این اطلاعات استفاده کنم؟ “یا “چگونه می‌توانم این را بهتر انجام دهم؟ “

روز چهارم: به رویا‌های خود بیشتر فکر کنید

اندیشیدن به رویاهایتان یکی از راه‌های موثر آموزش مغز و تقویت حافظه است. تکرار جملاتی از قبیل اینکه “من ادامه خواهم داد” بسیار تاثیر گذار است. در مرحله بعدی، با جملات دیگری مانند “من می‌توانم با اطمینان یاد بگیرم” یا “من یک کار عالی خواهم کرد” به آموختن ادامه دهید. آن را ببینید، آن را احساس کنید، به آن ایمان داشته باشید و سپس برای آن کار کنید.

روز پنجم: هدف خود را مشخص کنید

هدفتان چیست؟ چه چیزی را می‌خواهید با جهان به اشتراک بگذارید؟ این همان چیزی است که باید به شما انگیزه دهد. به یاد داشته باشید که چه کسی روی شما حساب می‌کند تا در فکر خود بی حد و مرز باشید. این می‌تواند خانواده، دوستان یا همکاران شما باشد؛ به این فکر کنید که چگونه آموزش مغز شما باعث بهبود زندگی آن‌ها خواهد شد. اکنون هدف خود را پیدا کرده‌اید.

روز ششم: یک عادت سالم را شروع کنید

یک عادت سالم ایجاد کنید که شما را به سمت موفقیت سوق دهد. این می‌تواند چیزی شبیه به ورزش روزانه یا ترک میان وعده باشد؛ و آن را به مراحل کوچک و ساده تقسیم کنید. به یاد داشته باشید، اگر در مورد خواسته‌تان سماجت به خرج دهید می‌توانید به آن برسید و اگر سازگار باشید می‌توانید آن را حفظ کنید.

روز هفتم: مغز خود را تغذیه کنید

داشتن یک رژیم غذایی سالم، مغز شما را تغذیه می‌کند. از خود بپرسید که آیا غذایی که میل می‌کنید، به شما انرژی می‌دهد یا انرژی‌تان را از بین می‌برد، سپس دستور‌العمل‌هایی را برای استفاده از غذا‌های تقویت کننده مغز مانند آووکادو، زغال اخته، کلم بروکلی، شکلات تلخ، تخم مرغ، سبزیجات، سالمون و گردو به کار گیرید.

روز هشتم: چگونه گوش کردن را بیاموزید

هرگونه حواس پرتی مانند موسیقی یا علائم هشدار دهنده تلفن خود را حذف کنید. منبع صدایی را که می‌شنوید بیابید، سپس با دقت گوش کنید و سعی کنید آنچه را که گفته می‌شود، پیش بینی کنید تا کاملا درگیر شوید و بعد آنچه را که گفته شد بازبینی کرده و بر روی آن تأمل کنید.

روز نهم: واژه امر را به یاد داشته باشید

کلید واژه امر (انگیزه، مشاهده و روش‌ها) حافظه شما را تقویت می‌کند. مثلا اگر با اشخاص جدیدی آشنا شدید، انگیزه شما برای یادآوری نام آن‌ها چیست و در مورد آن‌ها چه نظری دارید؟ به یاد داشته باشید منظور از حافظه خوب، توجه است نه حفظ کردن. روش‌های حافظه را مانند یادآوری نام افراد از طریق ارتباط دادن آن‌ها با چیزی، تمرین کنید. اسامی را به افراد غریبه‌ای که می‌بینید اختصاص دهید و تعداد زیادی از آن‌ها را به خاطر سپرده و آزمایش کنید.

روز دهم: خواندن را جدی‌تر تمرین کنید 

خواندن یک تمرین عالی برای ذهن شماست. با خواندن تنها یک کتاب می‌توانید چندین دهه تجربه کسب کنید؛ زمانی را به خواندن روزانه اختصاص دهید حتی اگر فقط ۱۰ دقیقه باشد. کتابی را که می‌خواهید بخوانید انتخاب کنید، یک تایمر را به مدت ۱۰ دقیقه تنظیم کنید و همه حواس پرتی‌ها را کنار بگذارید و هر روز برنامه ریزی کنید. آن را در تقویم خود به عنوان قرار ملاقات با خود مشخص کنید.

بر گرفته از: باشگاه خبرنگاران جوان  yjc.ir

اهمیت عزت نفس در کودکان

گرینبرگ در نظریه (مدیریت وحشی)  بیان می دارد، چون عزت نفس، ما را از اضطراب محافظت می کند به آن نیاز داریم (گرینبرگ 1992). وی در توضیح این مطلب اظهار می دارد: از بدو تولد تا اوایل کودکی، تنها اساس سلامتی و امنیت، مراقبتی است که از جانب والدین اعمال می شود. پس از مرحله نوزادی کودکان برای دریافت محبت و مراقبت بایستی خوب و ارزشمند جلوه کنند و تا زمانیکه کودک خوبی باشند، پاداش دریافت می کنند. در غیر این صورت خطر عدم مراقبت و پشتیبانی والدین، آنها را تهدید خواهد کرد. در نتیجه احساس امنیت با «خود مثبت» و احساس اضطراب و وحشت، با «خود منفی»، همراه می شود. از این زمان به بعد افراد برای خودداری از احساس اضطراب و وحشت باید باور داشته باشند که خوب و ارزشمند هستند. یعنی انسان برای مقابله با اضطراب به عزت نفس نیاز دارد.
با افزایش تواناییهای شناختی کودک، او می بیند، گاهی حتی والدین نیز نمی توانند وی را از پیامدهای خاص محافظت کنند. بدین ترتیب برای رهایی از اضطرابِ نابودی، اساس بالاتری از ارزش و حمایت بوجود می آید. خوشبختانه فرهنگ از طریق ارائه ارزش ها، نقش ها، تصور منصفانه نسبت به دنیا و امکان جاودانگی، چنین اساسی را فراهم می آورد. کودک به تدریج در می یابد که درون بافت فرهنگی که نسبت به آن متعهد است، دارای ارزش و شایستگی است، به این ترتیب، برای فرد بزرگسال، عزت نفس، سپری در برابر اضطراب فرهنگی است (بامیسر 1396) .
نیاز به احساس ارزش و عزت نفس برای تعادل روانی و تکامل وجود فرد در شرایط اجتماعی بسیار ضروری است. در صورت خدشه دار شدن ارضاء این نیاز در فرد، احساس حقارت و یا خود بزرگ بینی پدید می آید. دلیل اصلی احساس حقارت و خود بزرگ بینی را می توان در طرد شدن مستمر و مداوم از طرف والدین و دیگران دانست. (شاملو 1368،ص 141)
تحقیقات نشان داده است عزت نفس، نقش مهمی را برای روبرو شدن با مشکلات آینده، در کودکان و نوجوانان ایفا می کند. کودکی که احساس خوبی درباره خویشتن دارد، برخورد مناسب تری، با مشکلات آتی خود خواهد داشت. همان طور که عزت نفس بالا، جزئی از اجزاء سلامت روانی محسوب می شود، عزت نفس پایین نیز می تواند منشأ بسیاری از اختلالات روانی باشد.
روانشناسان معتقدند که احساس بی ارزشی عمیق، ریشه بسیاری از نابهنجاریهای روانی است که در بین افراد انسانی دیده می شود. (شاملو 1368، ص 141).
پپ و همکاران (1989) اظهار می کنند خود پنداره و به تبع آن عزت نفس، براساس ترکیبی از مسائل و موضوعاتی که در زندگی، برای ما اهمیت دارند، ساخته شده است. اگر فرد، زمینه هایی که در آن فعالیت داشته است، با ارزش بداند، عزت نفس کلی او بالا خواهد بود، در حالی که اگر وی آن زمینه ها را، بی ارزش بداند در مورد خودش، عقیده منفی خواهد داشت.
تفاوت عزت نفس با مفاهیم (اعتماد به نفس، خویشتن پذیری، خود پنداره)
تفاوت عزت به نفس با اعتماد به نفس:
اعتماد به نفس اساسا به انتظار غلبه ی موفقیت آمیز بر چالشها و رفع موانع اطلاق می شود، از سوی دیگر عزت نفس بر «حرمت نفس» و «احساس خود ارزشی» دلالت می کند. اعتماد به نفس یعنی اعتماد به اینکه فرد می تواند رفتاری را که برای پیامد مطلوب، مورد نیاز است، به نحو موفقیت آمیزی انجام دهد.
تفاوت عزت نفس با خویشتن پذیری:
عزت نفس به عنوان احترام و علاقه به خود احساس واقع گرایانه دارد. خویشتن پذیری به معنی قبول کردن خود است. این دو از لحاظ تجربی رابطه زیادی با هم دارند. به طور کلی خویشتن پذیری ممکن است برای عزت نفسِ بالا یک پایه اساسی و لازم باشد. (رابینسون 1976)
تفاوت عزت نفس با مفهوم خود پنداره:
مفهوم خود پنداره از عقاید فرد درباره خود است که بیشتر بر منبای توصیف است تا قضاوت. ولی عزت نفس به قضاوت و ارزیابیهای شخصی از خصوصیاتش اطلاق می شود.
ممکن است بعضی بخشهای خودپنداره خوب باید تلقی شود ولی بعضی از بخشها، نه خوب تلقی می شود نه بد. خودپنداره عبارت است از مجموعه ویژگیهایی که فرد برای توصیف خویش به کار می برد. اما عزت نفس عبارت از ارزشی است که اطلاعات درون خودپنداره برای فرد دارد.
کوپراسمیت چهار عامل را در تحول عزت نفس کودک مهم می داند. که عبارتند از:
الف) ارزشی که کودک از سوی دیگران، از طریق ابراز مهر و محبت، تحسین و توجه دریافت می کند.
ب) تجربه همراه با موفقیت کودک؛ مقام یا موقعیتی را که فرد خودش را در ارتباط با محیط می بیند.
ج) تعریف شخصی کودک از موفقیت یا شکست.
د) شیوه کودک در ارتباط با پسخوراند (بازخورد) منفی یا انتقاد.
بدون شک نقش والدین در هر کدام از موارد فوق بارز است.
همچنین میزان عزت نفس و شایستگی خود والدین حائز اهمیت است. چرا که این کودکان نظاره گر چگونگی در گیری والدین با مسائل زندگی، روش های آنان در رویارویی با دشواریها و میزان شایستگی آنها هستند. دادستان (1371) اظهار می کند «حرمت خود» یک تجربه شخصی است که به صورت لفظی و همچنین براساس رفتارهای معنی دار متجلی می شود.
زمینه های مختلف عزت نفس
عزت نفس اجتماعی: زمینه اجتماعی شامل عقاید کودک در مورد خودش، به عنوان یک دوست برای دیگران است. آیا کودکان دیگر او را دوست دارند؟ آیا افکار و عقاید او برای آنها ارزشمند است؟ آیا او را در فعالیتهایشان شرکت می دهند؟ آیا از ارتباط و تعامل با همکاران خود احساس رضایت می کند، به طور کلی کودکی که نیازهای اجتماعی اش برآورده شود، «صرف نظر از اینکه چه مقدار از آنها با آداب و اصو ل مورد قبول ملی مطابقت دارد» احساس خوبی در این زمینه خواهد داشت.

دانلود انواع پرسشنامه سنجش  عزت نفس

• آزمون عزت نفس برای کودکان ، پپ و همکاران (1989)

2-  مقیاس عزت نفس حیطه های خاص[۱] هیر و شوماکر

3-  مقیاس عزت نفس روچستر

4-  مقیاس عزت نفس روزنبرگ

5-  پرسشنامه عزت نفس کوپر اسمیت

6-  چک لیست سنجش میزان عزت نفس کودکان پیش دبستانی

شيشه ی مربای من كجاست⁉️

در دوران دانشجویی، پنیرتان را از یخچال مشترک خوابگاه کش رفته اند؟ راستش را بگویید آن سال ها با دیدن شیشه مربای هویج متعلق به یکی از دانشجویان، بی آن که به او بگویید، کمی از آن را نخورده اید؟!

نه شما “دزد” بودید و نه آن دانشجو یا دانشجویانی که پنیرتان را یواشکی برداشته بودند. اگر به جای پنیر یا مربا، داخل یخچال “پول” دیده بودید، آن را بر نمی داشتید و آن دانشجویان هم همین طور.

این، موضوعِ آزمایش دکتر دن آریلی است که در زمینه اقتصاد رفتاری پژوهش می کند. او در تعدادی از یخچال های خوابگاه دانشجویی دانشگاه MIT آمریکا 6 بسته کوکاکولا قرار داد. همه نوشابه ها ظرف 72 ساعت توسط دانشجویان برداشته شدند.

آریلی در ادامه به جای نوشابه، پول در یخچال ها گذاشت. همان دانشجویانی که نوشابه ها را برداشته و خورده بودند، به پول ها دست نزدند و سرانجام خود دکتر آریلی، پول ها را جمع کرد.

او آزمایش های بیشتری انجام داد. مثلاً در یک آزمایش به دانشجویان تعدادی سوال دادند؛ به آنها گفته شد به ازای هر پاسخ صحیح، مبلغی پول نقد می گیرند. به گروه دیگر گفته شد در قبال هر پاسخ صحیح، ژتونی می گیرند و می توانند آن ژتون را در همان اتاق، به پول نقد تبدیل کنند. نکته این بود که هر دانشجو، خودش تعداد پاسخ های صحیح اش را می شمرد و به ممتحن اعلام می کرد و بر اساس خوداظهاری، «پول» یا «ژتون قابل تبدیل به پول» می گرفت.*

فکر می کنید دانشجویان کدام گروه بیشتر مرتکب تقلب شدند؟ دانشجویانی که قرار بود پول بگیرند، کمتر تقلب کردند ولی گروه دیگر با ناراستی، نمرات خود را بیش از واقعیت اعلام کردند.
علت این است: انسان ها نسبت به “پول” حساسیت بیشتری دارند و اگر درستکار باشند، هرگز به “پول” دیگران تعدی نمی کنند اما این حساسیت در قبال اشیاء دیگری که آنها نیز ارزش پولی دارند، کمتر می شود؛ شاید اسم این پدیده را بتوان “دزدی ملایم” گذاشت.

آزمایش دانشجویان و پول و ژتون را مرور کنید: وقتی قرار بود “پول” بگیرند، کمتر تقلب می کردند ولی وقتی قرار بود “ژتون” بگیرند بیشتر تقلب کردند و حال آن که می دانستند می توانند آن ژتون ها را در همان اتاق تحویل دهند و در مقابلش پول بگیرند.

پیشنهاد فردی:
به عنوان یک انسان درستکار، حواس تان به این باشد که ممکن است در قبال اموال غیر پولی دیگران، حساسیت کمتری داشته باشید و ناخودآگاه به حقوق آنها تعدی کنید.

مثلاً وقتی حواس رئیس تان نیست، ممکن نیست یواشکی از جیب اش 10 هزار تومان بردارید (اصلاً در شأن شما نیست و حتی فکر کردن به آن هم توهین آمیز است) اما بارها و بارها از تلفن اداره برای کار شخصی تان استفاده کرده اید در حالی که تلفن همراه تان روی میزتان قرار داشت.

در واقع با این کار، از جیب مدیرتان حتی بیش از 10 هزار تومان نیز برای تلفن های شخصی تان برداشت کرده اید اما غیر مستقیم.

شما ممکن نیست از حسابداری شرکت تان 5 هزار تومان پول بردارید، ولی به راحتی یک دسته کاغذ را به خانه می برید.

مثال های دیگر: کارگری که پولی را مستقیم نمی دزدد ولی کم کاری می کند، مسافری که از پتوی مسافرتی که داخل پرواز به او داده اند خوشش آمده و آن را درون کیفش می گذارد، یک مشتری که کتی را می خرد و از آن خوشش نمی آید و آن را بدون کندن اتیکت به فروشنده بر می گرداند ولی نمی گوید که وقتی کت دستش بوده، گوشه ای از آن به لبه میز گرفته و نخ کش شده است، ناشری که کتاب دیگری را بدون اجازه اش چاپ می کند و … دهها مثال دیگر.

یادمان باشد که هر آنچه ارزش مالی دارد، درست مانند خود پول است و همان طور که در قبال پول و دزدی آن، حساس هستیم درباره دیگر چیزهایی که ارزش پولی دارند نیز حساس باشیم.

پیشنهاد سازمانی:
به عنوان صاحب یک کار و کسب، ساز و کارهای سازمانی را طوری بچینید که مراقبت از اموال سازمان نیز همانند مراقبت های پولی به رسمیت شناخته شود. به یاد داشته باشید که بسیاری از انسان های درستکار و شریف، در برابر اموال دیگران به اندازه پول دیگران حساس نیستند.

یک آمار نشان می دهد که زیان وارده از محل تقلب در بازگرداندن لباس ها به فروشگاه های لباس فروشی، از کل خرده دزدی ها در آمریکا بیشتر است.

پیشنهاد تربیتی:
به فرزندان خود، حفظ حقوق دیگران را به طور مشخص و با تعیین مصداق ها و گفتن مثال ها یاد دهید؛ به آنها بگویید که هر آنچه مشخصاً متعلق به خودشان نیست، اعم از پول و اشیاء دیگر، قطعاً متعلق به دیگری است و تنها با اجازه مشخص صاحبان آنها می توانند از آنها استفاده کنند.

📕 نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر

✍ دن_آریلی

چگونه مثبت‌اندیشی را جایگزین بدبینی کنیم؟

تازمانی‌که جریان مثبتی را برای خودتان ایجاد نکنید،‌ اتفاقات منفی‌ می‌تواند بر شما غلبه کند. مغز ما برخلاف انتظار به‌گونه‌ای طراحی نشده که احساس شادی و خوشبختی را به صورت طبیعی ایجاد کند؛ بلکه برای حفظ بقا تکامل یافته است. بنابراین خودمان برای داشتن دید مثبت به زندگی، باید مغزمان را آموزش دهیم. همراه ما باشید، در این مقاله یاد می‌گیرید چگونه مثبت‌اندیش باشید و عینک منفی‌بافی و بدبینی خود را بردارید.
مغز در حقیقت مواد شیمیایی مؤثر در ایجاد احساس شادی مثل دوپامین، سروتونین و اکسیتوسین را برای زمان‌هایی که نیاز بقا وجود داشته باشد، نگهداری می‌کند و تنها جریان کوتاهی از آنها را منتشر می‌کند که به سرعت متابولیزه می‌شوند. بنابراین دراکثر مواقع، مخصوصا در پایان روزهای کاری پر از استرس، تعداد زیادی از مواد شیمیایی مؤثر در ایجاد احساسات ناخوشایند وجود دارند که باید با آنها مواد مربوط به احساس شادی را تحریک کنیم. دلایل زیادی برای منفی‌بافی مغز وجود دارد. احساس بد ناشی از کورتیزل، با هدف نیاز به بقا ایجاد می‌شود. این ماده به ما هشدار می‌دهد که مانعی در مسیر خواسته‌هایمان وجود دارد تا بتوانیم راه‌ جدیدی به سمت احساسات خوب پیدا کنیم، اما پس از آن، مغز ما مانع دیگری پیدا می‌کند. اگر بخواهیم مغزی را دنبال کنیم که صرفا برای بقا تکامل یافته، در اکثر مواقع احساس ناخوشایندی خواهیم داشت. خوشبختانه روش ساده‌ای برای جلوگیری از این منفی‌بافی طبیعی مغز وجود دارد.
مغز ما به گونه‌ای تکامل یافته که مشکلات را جستجو کند و در یافتن آنها مهارت دارد. برای مثال، زمانی‌که دوچرخه اختراع شد، خبرنگاران درباره‌ی زوال جامعه‌ی مدنی نگرانی‌هایی را ابراز کردند. آنها هشدار دادند که مردم به جای مکالمه‌های طولانی، به سادگی از محلی به محل دیگر حرکت می‌کنند و در نتیجه به‌جای گفتگوهای شبانه، از شدت خستگی به استراحت نیاز دارند. ما مغزی را به ارث برده‌ایم که به اجدادمان کمک می‌کرد تا تهدیدها را تشخیص دهد و به‌موقع واکنش نشان دهند. ما در یافتن تهدیدها مهارت داریم، حتی در زمان‌هایی که به دنبال پاداش هستیم.

برای خودتان یک جریان مثبت ایجاد کنید
منفی‌بافی بر شما غلبه خواهد کرد، مگر اینکه یک جریان مثبت برای خودتان ایجاد کنید. برای ایجاد این جریان باید سه مرتبه در روز به مدت یک دقیقه به دنبال چیزهای مثبت باشید. این کار را برای ۴۵ روز متوالی انجام دهید. با این کار به مغزتان آموزش می‌دهید که به دنبال چیزهای مثبت باشد؛ دقیقا همان‌طور که برای چیزهای منفی آموزش دیده است.
احتمالا تصور می‌کنید که در جهان آشفته‌ی پیرامون، چیزهای مثبت به اندازه‌ی کافی وجود ندارند. اما برای ایجاد آنها حتما نباید کارهای شگفت‌انگیزی مثل نجات‌دادن بچه‌های یتیم از ساختمان‌های درحال‌ سوختن انجام دهید. هر چیز مثبتی، هر اندازه کوچک هم که باشد، می‌تواند مسیر یافتن و ایجاد احساسات و حالت‌های مثبت را باز کند. فقط کافی‌ست که به خاطر نبود چیزهای ناخوشایند قدردان باشید تا ارتباطات عصبی توسعه پیدا کنند. شاید به نظر برسد در شرایطی که منفی‌ها بیشتر دیده می‌شوند،‌ جستجو برای مثبت‌ها کاری بیهوده باشد، اما حقیقت این است که زاویه‌ی نگاه ما اشتباه است و به اصلاح نیاز دارد.

اصلاح منفی‌ها
زمانی‌که جریان مثبت خود را ایجاد کنید، در حقیقت با قصد و نیت شخصی و انتظارات واقع‌بینانه، می‌توانید افکار منفی‌ را از خودتان دور کنید.
قصد و نیت شخصی درواقع همان لذت انتخاب گام‌ بعدی است. هرگز نمی‌توانید نتیجه‌ی کارهای خود را پیش‌بینی کنید؛ اما همیشه می‌توانید گام بعدی به سمت برآورده‌کردن نیازهای خود را انتخاب کنید.

انتظارات واقع‌بینانه
با اینکه وقتی تلاش‌های ما فورا به دستاوردهای قابل توجه ختم نشود، طبیعی است که احساس کنیم بقای ما در خطر است؛ می‌توانیم به خودمان یادآوری کنیم که بقای ما لزوما در خطر نیست. یادتان باشد بیشتر دستاوردهای انسانی، نتیجه‌ی تلاش‌هایی است که پاداش‌های فوری به همراه نداشته‌اند. اگر به نتایج مطلوبی نرسیده‌اید، می‌توانید انتظارات خود را مورد بازبینی قرار دهید و با انتظارات واقع‌بیانه‌تری قدم بعدی را بردارید.
شما بالاخره نتیجه‌ی کارهای‌تان را می‌بینید، انتظارات واقع‌گرایانه باعث می‌شود شما دست به کار شوید. به بیان دیگر، وقتی خودتان از نتایج کارتان راضی باشید، می‌توانید خودتان باعث ترشح مواد شیمیایی شادی‌بخش مغزتان شوید و منتظر محرک‌های جهان اطراف نباشید.