پرسشنامه کیفیت خدمات پژوهشی بر اساس مدل سروکوال
کیفیت خدمات پژوهشی به عنوان یکی از شاخص‌های کلیدی عملکرد دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی تعریف می‌شود که بر اساس مدل‌هایی مانند SERVQUAL، تفاوت بین انتظارات پژوهشگران (مانند اساتید و دانشجویان) و ادراک آنها از خدمات ارائه‌شده (مانند امکانات آزمایشگاهی، حمایت مالی و اداری) را می‌سنجد. این کیفیت، نقش حیاتی در رقابت‌پذیری نهادهای علمی دارد و شامل ابعاد ملموس (زیرساخت‌ها)، قابلیت اعتماد (دقت و به‌موقع بودن خدمات)، پاسخگویی (سرعت کمک‌رسانی)، اطمینان (رفتار حرفه‌ای کارکنان) و همدلی (توجه شخصی به نیازها) است. بر اساس تحقیقات پاراسورامان و زیتامل (1985)، کیفیت بالا منجر به افزایش رضایت، وفاداری و خروجی‌های پژوهشی مانند مقالات و پتنت‌ها می‌شود، در حالی که کیفیت پایین به کاهش بهره‌وری و هدررفت منابع می‌انجامد. در زمینه ایرانی، این کیفیت تحت تأثیر سیاست‌های وزارت علوم و بودجه‌های محدود قرار دارد و سنجش آن از طریق ابزارهای اقتباسی مانند پرسشنامه SERVQUAL، به بهبود مدیریت حسابداری و برنامه‌ریزی پژوهشی کمک می‌کند.
پرسشنامه کیفیت خدمات پژوهشی توسط شادی شاهوردیانی (۱۳۸۹) طراحی شده و شامل ۲۲ سوال است که بر اساس مدل SERVQUAL برای سنجش کیفیت خدمات پژوهشی در دانشگاه‌ها تدوین شده است. این پرسشنامه دارای پنج مولفه اصلی است: ملموس‌ها (تمرکز بر زیرساخت‌های فیزیکی و ظاهری پژوهشی)، قابلیت اعتماد (دقت و به‌موقع بودن خدمات وعده‌داده‌شده)، پاسخگویی (سرعت و آمادگی کمک به پژوهشگران)، اطمینان (رفتار حرفه‌ای و محترمانه کارکنان) و همدلی (توجه شخصی و درک نیازهای پژوهشگران).
