در پژوهش، «کورسازی» یا «Blinding» به فرایندی اشاره دارد که طی آن، شرکتکنندگان در یک مطالعه (یا حتی محققان) از اطلاعاتی که ممکن است بر نتایج مطالعه تأثیر بگذارد، آگاه نیستند. این کار به منظور کاهش سوگیری (Bias) و افزایش اعتبار نتایج انجام میشود. به عبارت دیگر، هدف کورسازی این است که افراد درگیر در مطالعه، از اینکه در کدام گروه (مثلا گروه درمانی یا گروه کنترل) قرار دارند، آگاه نباشند
انواع کورسازی:
- کورسازی یکطرفه (Single-blind):معمولاً شرکتکنندگان در مطالعه از اینکه در کدام گروه قرار دارند (مثلاً گروهی که داروی واقعی دریافت میکند یا گروهی که دارونما دریافت میکند) بیخبرند، اما محقق از این موضوع آگاه است.
- کورسازی دوطرفه (Double-blind):نه شرکتکنندگان و نه محقق، از اینکه چه کسی در کدام گروه قرار دارد، آگاه نیستند.
- کورسازی سهطرفه (Triple-blind):علاوه بر شرکتکنندگان و محقق، حتی تحلیلگر آماری نیز از اینکه چه کسی در کدام گروه قرار دارد، بیخبر است. در این حالت، یک ناظر خارجی اطلاعات مربوط به تخصیص گروهها را در اختیار دارد.
دلایل استفاده از کورسازی:
- کاهش سوگیری:آگاهی از گروه بندی میتواند ناخواسته بر رفتار و قضاوت افراد تأثیر بگذارد و منجر به سوگیری در نتایج شود. با کورسازی، این اثرات به حداقل میرسد.
- افزایش اعتبار نتایج:وقتی که کورسازی به درستی انجام شود، نتایج مطالعه معتبرتر و قابل اعتمادتر خواهند بود.
- جلوگیری از اثر دارونما:در برخی از مطالعات، ممکن است اثر دارونما (Placebo effect) وجود داشته باشد. کورسازی میتواند به کاهش این اثر کمک کند.
مثال:
در یک مطالعه دارویی، اگر شرکتکنندگان و پزشک معالج از اینکه چه کسی داروی واقعی و چه کسی دارونما دریافت میکند، بیخبر باشند، احتمال اینکه انتظارات یا قضاوتهای شخصی، بر نتایج مطالعه تأثیر بگذارد، کاهش مییابد.